Τελικά ίσως να μη έχει τόση μεγάλη σημασία αν είσαι θύμα τυφλής οπαδικής βίας ή ενός βίαιου τροχαίου ατυχήματος.
Όπως και να έχει παραμένεις θύμα.
Αυτό που αλλάζει είναι πρώτον η δημοσιότητα που θα δοθεί και δεύτερον η συχνότητα της επανάληψης της είδησης. Άραγε θα μας προβληματίσει ως κοινωνία;
Τον Γιώργο δεν τον γνώριζα. Όμως τυχαίνει καθημερινά την «επικίνδυνη αποστολή» που πήρε ο Γιώργος να την λαμβάνουν σχεδόν η πλειοψηφία των ΑμεΑ.
Με τον τρόπο που οι πόλεις μας είναι δομημένες για τα «εγωιστικά» πρότυπα της κανονικότητας, έχει ως αποτέλεσμα να ρισκάρουμε εμείς οι ανάπηροι, αν θέλουμε να ζήσουμε όπως οι αρτιμελείς.
Καθημερινά βγαίνουμε στο οδόστρωμα με τα αναπηρικά αμαξίδια μας γιατί δεν υπάρχουν πεζοδρόμια για να κινηθούμε αυτόνομα.
Αν προσπαθήσουμε να κυκλοφορήσουμε σε όσα υπάρχουν, είναι κατάλληλα για να μην μετακινηθείς με αμαξίδιο, είτε από λάθος υλικά κατασκευασμένα, είτε από τις λάθος κλίσεις που τους έχουν δοθεί.
Τα ανάπηρα άτομα αποτελούμε το 12% της κοινωνίας μας, και αν σε αυτό υπολογίσουμε και τα εμποδιζόμενα άτομα το ποσοστό ξεπερνά το 35%.
Στην καθημερινότητά σας δεν μας συναντάτε συχνά και αυτό συμβαίνει όχι εξαιτίας της αναπηρίας μας, αλλά εξαιτίας των παραβατικών συμπεριφορών αλλά και των παραπάνω διαπιστώσεων.
Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης μπορεί να ακούσετε ότι την ευθύνη την έχει αποκλειστικά ο υπερήλικας οδηγός και η υπερβολική ταχύτητα.
Αυτή θα είναι η μισή αλήθεια.
Η άλλη μισή είναι να αναρωτηθούμε πραγματικά, γιατί ο Γιώργος και ο κάθε Γιωργος καθημερινά αποφασίζει να κινηθεί στον δρόμο;
Βέβαια θα διερευνηθούν τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος, όμως η αλήθεια είναι, πως όσο οι πόλεις μας παραμένουν αφιλόξενες και με εμπόδια για όλους, αυτά θα συνεχίσουν να συμβαίνουν.
Ο Γιώργος ήταν απλά η «κορυφή του παγόβουνου» τα υπόλοιπα κρύβονται από κάτω χρόνια τώρα.
Όλοι ξέρουμε τι φταίει. Θα το αλλάξουμε επιτέλους;
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του Γιώργου.
*Μέλος της Εθνικής Αρχής Προσβασιμότητας , Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Προσβασιμότητας του Υπ. Περιβάλλοντος
