Η Cube Gallery, υποδέχεται στις 27 Φεβρουαρίου, τον εικαστικό Κωνσταντίνο Τόλη, παρουσιάζοντας την ατομική του έκθεση, με τίτλο Αναδυόμενες Αφηγήσεις | Emerging Narratives.
Έργα ζωγραφικά, κυρίως μεγάλων διαστάσεων που αν και δημιουργήθηκαν αρκετά χρόνια πριν, συνομιλούν με το παρόν, με εντυπωσιακή αμεσότητα και παραμένουν επίκαιρα, ζωντανά και απολύτως σύγχρονα. ‘Έργα αυτής της ενότητας εκτίθενται για πρώτη φορά στο κοινό, προσκαλώντας τον επισκέπτη σε ένα εικαστικό ταξίδι όπου η μνήμη, η αφήγηση και η εικόνα αναδύονται στο παρόν, διεκδικώντας τον χώρο και τον χρόνο τους στο σήμερα.
Ο εικαστικός Κωνσταντίνος Τόλης, γράφει:
“Πριν από 25 χρόνια, αυτά τα έργα γεννήθηκαν από μια απλή αλλά ριζική ερώτηση: Πώς μπορεί η ζωγραφική να συλλέξει όχι μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά τον τρόπο που βιώνουμε τον κόσμο;
Αναζητούσα μια εικόνα που θα συμπυκνώσει την ολιστική εμπειρία – όχι μια στιγμή θέασης, αλλά τη ροή του χρόνου, τη σωματική παρουσία στο χώρο, τα ερεθίσματα που με περιέβαλλαν, την ίδια πράξη της ζωγραφικής.
Επιδίωκα μια τοπολογική προσέγγιση όπου ο καμβάς γινόταν χάρτης – όχι ενός τόπου, αλλά μιας διαδικασίας. Αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι η ίδια η μέθοδος θα γινόταν περιεχόμενο. Οι καμβάδες ήταν πάντα εκεί, στο εργαστήριο, και σε διαφορετικές χρονικές στιγμές με καλούσαν σε νέα δράση. Χρώματα που έμεναν από προηγούμενες δουλειές, εργαλεία που υπήρχαν εκείνη την ημέρα, διαθέσεις και χρεώσεις που άλλαζαν – όλα αυτά άφηναν το στίγμα τους. Κάθε συνάντηση μια συνάντηση με αυτό που είχε ήδη συμβεί, μια διαπραγμάτευση μεταξύ του τότε και του τώρα. Η δράση εμπνεόταν από τους ίδιους τους καμβάδες – από αυτό που ήδη υπήρχε πάνω τους.
Τα έργα έγιναν παλίμψηστα – επάλληλα στρώματα αφηγήσεων που συνυπάρχουν, συγκρούονται, συνομιλούν. Και μέσα από αυτή την επαναληπτική διαδικασία, κάτι άρχισε να αποκαλύπτεται.
Αυτό που αποκαλύφθηκε δεν ήταν προσχεδιασμένο. Αναδύθηκαν αφηγήσεις που κρύβονταν μέσα στην ίδια πράξη της ζωγραφικής – στους δισταγμούς, στις επιλογές, στα ημιτελή που αποφάσισα να αφήσω να ζήσουν.
Σώματα που υπάρχουν και απουσιάζουν ταυτόχρονα. Χώροι που γίνονται ψυχικά πεδία. Η αθωότητα και η σεξουαλικότητα να συνυπάρχουν στην ίδια επιφάνεια. Το ενδιάμεσο – αυτό που κρύβεται ανάμεσα στα φανερά – να γίνεται το κύριο θέμα. Στερεότυπα που δεσμεύουν όπως αλυσίδες. Η φροντίδα που μετατρέπεται σε θυσία. Η πρόσκληση για συμμετοχή που αυτοακυρώνεται την ίδια στιγμή που προσφέρεται.
Αυτές οι αφηγήσεις ήταν πάντα εκεί – στη ζωή, στο σώμα, στην εμπειρία – αλλά παρέμεναν αφανείς. Η διαδικασία τις έκανε ορατές, ακόμα και σε μένα.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά, αυτά τα έργα μιλούν για κάτι που παραμένει επίκαιρο: το δικαίωμά μας να ορίσουμε τον εαυτό μας. Ανακαλύπτουμε ή δημιουργούμε αυτό που είμαστε; Αποδεχόμαστε ή αλλάζουμε; Πότε η μεταμόρφωση είναι ελευθερία και ποτέ προσαρμογή στις προσδοκίες των άλλων;
Κάθε μέρος στον καμβά ήταν μια τέτοια επιλογή – να αφήσω κάτι όπως είναι ή να το μετατρέψω. Να αποδεχτώ το ημιτελές ή να επιμείνω στην ολοκλήρωση. Τα έργα φέρουν τα ίχνη αυτών των διλημμάτων – το δικαίωμα στην αλλαγή, το δικαίωμα στην αποδοχή.
Αυτή η έκθεση είναι μια πρόσκληση για να δούμε τις αναδυόμενες αφηγήσεις που κρύβονται στις επιλογές μας – στη ζωή, όπως και στην τέχνη.”.
Διάρκεια έκθεσης: 27 Φεβρουαρίου – 21 Μαρτίου 2026
