του Ελισσαίου Βγενόπουλου, σκηνοθέτη-συγγραφέα
Η ηθική συνέπεια είναι αναπόφευκτη αλυσίδα πράξεων και σιωπών, όπου το έγκλημα δεν είναι εξαίρεση αλλά το τελικό αποτέλεσμα συσσωρευμένων επιλογών.
Η μίνι σειρά έξι επεισοδίων «Η δική του και η δική της», που έκανε πρεμιέρα στο Netflix και έφτασε γοργά στην κορυφή, αποτελεί μια προσεγμένη τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου best-seller της Alice Feeney (2020) και κινείται με άνεση στο μεταίχμιο ανάμεσα στο αστυνομικό μυστήριο και το ψυχολογικό θρίλερ. Πρόκειται για μια ιστορία όπου η πλοκή δεν προχωρά απλώς προς την αποκάλυψη ενός ενόχου, αλλά προς τη διάλυση κάθε βεβαιότητας γύρω από την αλήθεια, την ταυτότητα και την ενοχή.
Στο σύμπαν της «Η δική του και η δική της», τίποτα δεν λέγεται ολόκληρο και τίποτα δεν ανήκει αποκλειστικά σε έναν αφηγητή. Η σειρά δεν αφηγείται απλώς ένα έγκλημα, αφηγείται τη διάλυση μιας κοινής μνήμης. Εκεί όπου άλλοτε υπήρχε ένας γάμος, τώρα υπάρχουν δύο εκδοχές. Και ανάμεσά τους, ένα πτώμα.
Η επιστροφή της Άννας (Άναμπελ Γουόλις) στη Νταλονέγκα της Τζόρτζια δεν μοιάζει με δημοσιογραφική αποστολή, αλλά με ακούσια κάθοδο σε έναν τόπο που λειτουργεί σαν παγίδα. Η μικρή πόλη δεν είναι σκηνικό, είναι μηχανισμός πίεσης. Εκεί επιστρέφει η Άννα, δημοσιογράφος που ζει απομονωμένη στην Ατλάντα, προσπαθώντας να επιβιώσει μετά από μια βαθιά προσωπική απώλεια που η σειρά αποκαλύπτει σταδιακά. Η επαγγελματική αφορμή είναι η δολοφονία μιας γυναίκας, μια υπόθεση που μοιάζει αρχικά τυπική, αλλά σύντομα μετατρέπεται σε προσωπικό ναρκοπέδιο. Κάθε δρόμος, κάθε γνωστό πρόσωπο, κάθε αμήχανη σιωπή θυμίζει ότι τίποτα εδώ δεν ξεχνιέται. Η Άννα κουβαλά την απώλειά της σαν μυστικό που δεν λέγεται, και η σειρά σοφά δεν βιάζεται να το εξηγήσει. Την αφήνει να αιωρείται, όπως αιωρείται και η αίσθηση ενοχής που διαπερνά κάθε της κίνηση.
Απέναντί της στέκεται ο Τζακ (Τσάρον Χέγκερτι). Όχι ως αντίπαλος, αλλά ως καθρέφτης. ο εν διαστάσει σύζυγός της και επικεφαλής ντετέκτιβ της έρευνας. Το άλλοτε κοινό τους παρελθόν, γεμάτο αγάπη, προδοσία και σιωπές, λειτουργεί ως ο κρυφός άξονας της αφήγησης. Η σειρά επιλέγει μια διπλή αφηγηματική δομή, τα γεγονότα παρουσιάζονται εναλλάξ από τη σκοπιά της Άννας και του Τζακ. Ο ντετέκτιβ που ερευνά τη δολοφονία γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους πώς να οργανώνει μια αφήγηση, πώς να βάζει τα γεγονότα σε τάξη, πώς να αποκλείει ό,τι δεν ταιριάζει στο σχήμα. Και όμως, όσο προχωρά η ιστορία, τόσο γίνεται σαφές ότι η μεγαλύτερη υπόθεση που δεν έχει λύσει είναι ο ίδιος του ο γάμος και η κατάρρευσή του.
Καθώς η έρευνα προχωρά, η πλοκή σφίγγει γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές. Η Άννα δεν είναι απλώς παρατηρήτρια, η επιμονή της, οι ερωτήσεις που κάνει και η εμμονή της με λεπτομέρειες που η αστυνομία αγνοεί, την καθιστούν ύποπτη. Παράλληλα, ο Τζακ, ως εκπρόσωπος της τάξης και του νόμου, αποδεικνύεται λιγότερο αξιόπιστος απ’ όσο θα ήθελε, παραλείψεις, επιλεκτικές αναμνήσεις και μια εμφανής συναισθηματική εμπλοκή θολώνουν την εικόνα του.
Η σειρά παίζει μεθοδικά με την ιδέα ότι είτε ο Τζακ είτε η Άννα μπορεί να είναι ο δολοφόνος, χτίζοντας ένα κλίμα διαρκούς αμφιβολίας. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, κάτοικοι της μικρής πόλης, μάρτυρες, συγγενείς του θύματος, λειτουργούν λιγότερο ως ύποπτοι και περισσότερο ως καθρέφτες των πρωταγωνιστών, φωτίζοντας κομμάτια του παρελθόντος τους που εκείνοι θα προτιμούσαν να μείνουν στο σκοτάδι.
Παρά τη στιβαρή της σύλληψη, η «Η δική του και η δική της» δεν αποφεύγει ορισμένες αφηγηματικές αδυναμίες. Ο βασικότερος περιορισμός της εντοπίζεται στην αφήγηση, η οποία οδηγεί συχνά σε επαναλήψεις σκηνών και πληροφοριών, οι οποίες αποδυναμώνουν την ένταση αντί να τη συσσωρεύουν. Τέλος, ενώ το τελικό αφηγηματικό εύρημα είναι καλοδουλεμένο, η προετοιμασία του γίνεται με υπερβολική προσοχή.
Τελικά, η «Η δική του και η δική της» δεν ενδιαφέρεται τόσο για το ποιος σκότωσε, όσο για το πώς οι άνθρωποι αφηγούνται τον εαυτό τους για να αντέξουν αυτό που έχουν κάνει ή αυτό που τους έχει συμβεί. Και σε αυτό το επίπεδο, η σειρά ξεχωρίζει, ως ένα ψυχολογικό θρίλερ που αντιμετωπίζει την αλήθεια όχι ως δεδομένο, αλλά ως πεδίο μάχης.
Η «Η δική του και η δική της» είναι, τελικά, μια σειρά για το πώς δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν την ίδια ιστορία και να βγουν από αυτήν με εντελώς διαφορετικές αλήθειες. Και για το πώς, όταν κανείς δεν λέει όλη την αλήθεια, το έγκλημα δεν είναι η εξαίρεση, αλλά η αναπόφευκτη κατάληξη γιατί κάθε χαρακτήρας αφηγείται όσα αντέχει, αποκρύπτοντας όσα τον ενοχοποιούν ή απειλούν την εικόνα που έχει για τον εαυτό του.
