του Ελισσαίου Βγενόπουλου, σκηνοθέτη-συγγραφέα
Η εμπιστοσύνη σε δύσκολες συνθήκες είναι προσωρινή, εύθραυστη και επικίνδυνη, όποιος την προσφέρει, το πληρώνει, όποιος τη ζητά, κάτι κρύβει.
Το The Rip του Τζο Κάρναχαν είναι ένα σκληρό, ασφυκτικό αστυνομικό θρίλερ που βρίσκεται στην κορυφή του Netflix, χρησιμοποιεί μια φαινομενικά απλή αφετηρία για να ξεδιπλώσει ένα πυκνό ηθικό δράμα γύρω από τη διαφθορά, την αφοσίωση και τη βία της εξουσίας. Η δολοφονία της Λοχαγού Τζάκι Βέλεζ (Λίνα Έσκο), μιας γυναίκας – σύμβολο για το Αστυνομικό Τμήμα του Μαϊάμι-Ντέιντ, λειτουργεί ως καταλύτης, δεν είναι απλώς ένα έγκλημα, αλλά μια ρωγμή σε ένα ήδη σαθρό σύστημα. Οι ψίθυροι για διεφθαρμένους αστυνομικούς που ληστεύουν καρτέλ ναρκωτικών μετατρέπονται σε κραυγές, και η εξειδικευμένη Ομάδα Τακτικής Δίωξης Ναρκωτικών μπαίνει στο στόχαστρο.
Ο Υπολοχαγός Ντέιν Ντούμαρς (Ματ Ντέιμον), δεύτερος στην ιεραρχία, αναλαμβάνει πρωτοβουλία, μαζί με τον λοχία Τζέι Ντι Μπερν (Μπεν Άφλεκ) που μοιάζει αρχικά επαγγελματική, αλλά σταδιακά αποκαλύπτεται ως βαθιά προσωπική και επικίνδυνη. Η πληροφορία για ένα σπίτι στη Χαϊαλία οδηγεί την ομάδα, έμπειρους, σκληροτράχηλους ντετέκτιβ με κοινό παρελθόν και εύθραυστες ισορροπίες, σε έναν χώρο που μετατρέπεται σε ηθικό πεδίο μάχης. Εκεί, στη σοφίτα, τα 20 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά δεν είναι απλώς χρήματα, είναι πειρασμός, απόδειξη, παγίδα.
Η παρουσία της Ντέσι Μολίνα (Σάσα Κάλε), εγγονής της εκλιπούσης ιδιοκτήτριας, εισάγει μια γκρίζα ζώνη αθωότητας και συνενοχής. Η γνώση της για τα χρήματα και η εντολή να προσφέρει μερίδιο αν αποκαλυφθούν, θολώνουν τα όρια ανάμεσα στο θύμα και τον συνεργό. Η Ντούμαρς, παρακάμπτοντας το πρωτόκολλο, κατάσχει τα τηλέφωνα της ομάδας και απομονώνει τους πάντες από την επίσημη αλυσίδα διοίκησης. Η πράξη αυτή, που παρουσιάζεται ως προστασία, γίνεται γρήγορα εργαλείο ελέγχου. Η κρυφή χρήση ενός καμένου τηλεφώνου από τον Ρο (Στίβεν Γιουν) υπογραμμίζει το βασικό μοτίβο της ταινίας, κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, ούτε καν τον εαυτό του.
Καθώς οι ώρες περνούν, το σπίτι μεταμορφώνεται σε χύτρα ταχύτητας. Οι τοπικοί αξιωματούχοι, οι ένοπλες περιπολίες, οι υποψίες για παρακολούθηση και η σκιά των καρτέλ δημιουργούν μια αίσθηση πολιορκίας. Οι χαρακτήρες, ο καθένας με τις δικές του ρωγμές, αρχίζουν να αποκαλύπτονται όχι μέσα από μεγάλους μονολόγους, αλλά μέσα από βλέμματα, σιωπές και μικρές πράξεις προδοσίας. Ο Κάρναχαν δεν ενδιαφέρεται τόσο για το «ποιος σκότωσε τη Βέλεζ», όσο για το τι σκοτώνει την ψυχή ενός αστυνομικού όταν η εξουσία συναντά την απληστία.
Ο Τζο Κάρναχαν υιοθετεί μια ωμή, νευρική κινηματογραφική γλώσσα που ευνοεί τον ρεαλισμό και την ψυχολογική πίεση. Η κάμερα κινείται διαρκώς μέσα σε κλειστούς χώρους, ενισχύοντας την αίσθηση παγίδευσης και καχυποψίας. Το μοντάζ είναι σφιχτό, χωρίς περιττές ανάσες, ενώ η σκοτεινή χρωματική παλέτα αντανακλά την ηθική παρακμή των χαρακτήρων.
Η ταινία, είναι αλήθεια ότι επιβαρύνεται από πληθώρα χαρακτήρων, με αποτέλεσμα ορισμένοι να μένουν σχηματικοί. Επιπλέον, η συνεχής ένταση περιορίζει τη συναισθηματική κλιμάκωση και καθιστά κάποιες δραματικές στιγμές προβλέψιμες.
Οι πρωταγωνιστές προσφέρουν στιβαρές, συγκρατημένες ερμηνείες, βασισμένες περισσότερο στην εσωτερικότητα παρά στον διάλογο. Ιδιαίτερα ξεχωρίζει η ένταση στις σιωπηλές αντιδράσεις και στις μικρές εκφραστικές λεπτομέρειες, που αποκαλύπτουν ενοχές και φόβους.
Το The Rip είναι τελικά μια ταινία για τη διάλυση, της ομάδας, της εμπιστοσύνης, της ίδιας της έννοιας του νόμου. Το χρήμα δεν λειτουργεί ως λύση, αλλά ως καθρέφτης που αντανακλά το χειρότερο πρόσωπο όλων. Στην ταινία η εμπιστοσύνη είναι εύθραυστη και επικίνδυνη, χτίζεται από ανάγκη, διαλύεται από απληστία και καταρρέει τη στιγμή της κρίσης.
