Οι Σφήγκες ετοιμάζονται ανεβαίνουν και φέτος στη σκηνή του Θεάτρου «Πάνθεον», αλλάζουν χρώμα στο… μαλλί και υπόσχονται άφθονο γέλιο σε μια εκρηκτική κωμωδία γεμάτη παρεξηγήσεις, μεταμφιέσεις και μουσική. Γιατί όταν πρόκειται για μια από τις κορυφαίες κωμωδίες όλων των εποχών, τίποτα δεν μπορεί να πάει απλώς… κανονικά.
Ο λόγος για την παράσταση «Μερικοί το προτιμούν… Ξανθό», η οποία αντλεί έμπνευση από τη θρυλική κινηματογραφική κωμωδία «Μερικοί το προτιμούν καυτό» των Μπίλι Γουάιλντερ και Ι.Α.Λ. Ντάιαμοντ, η οποία με τη σειρά της βασίστηκε στη γαλλική ταινία του 1935 «Κορίτσια με εγγύηση» (Fanfare d’amour).
Η παράσταση ανεβαίνει στις αρχές Φλεβάρη σε διασκευή και σκηνοθεσία της Βικτωρίας Αγγελοπούλου η οποία υπογράφει μια σκηνική ανάγνωση γεμάτη ενέργεια, χιούμορ και φρέσκια ματιά, μετατρέποντας το κλασικό κινηματογραφικό υλικό σε ζωντανό, θεατρικό παιχνίδι, ενώ χαρακτηριστικές στο κείμενο είναι και οι «πινελιές» του Κωνσταντίνου Μάγνη.
Κάπως έτσι, ανάμεσα σε σαξόφωνα, φτερά, ψηλοτάκουνα και γρήγορες αλλαγές ταυτότητας, το κοινό μεταφέρεται σε μια εποχή όπου όλα μπορούσαν να συμβούν. Αρκεί να υπήρχε μουσική, φαντασία και λίγη τόλμη.
Βρισκόμαστε στο 1929. Δύο μουσικοί βρίσκονται, χωρίς να το θέλουν, στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Γίνονται μάρτυρες μιας μαφιόζικης δολοφονίας. Για να σωθούν, παίρνουν τη μόνη… λογική απόφαση: μεταμφιέζονται σε γυναίκες και εντάσσονται σε ένα γυναικείο μουσικό συγκρότημα που ταξιδεύει με προορισμό το Μαϊάμι. Στον δρόμο τους, εμφανίζεται η γοητευτική τραγουδίστρια του συγκροτήματος. και από εκεί και πέρα τίποτα δεν είναι απλό, ασφαλές ή προβλέψιμο.
Η απίθανη αυτή ιστορία κατέκτησε την 1η θέση στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου (AFI) το 2000, απέσπασε 6 υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας το βραβείο κοστουμιών για τον Όρι-Κέλι, και το 1989 εντάχθηκε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ ως έργο πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντικό.
Στη σκηνή του Θεάτρου Πάνθεον, από τις 4 Φεβρουαρίου, οι ΣΦήγΚΕΣ ζωντανεύουν αυτό το αξεπέραστο κωμικό σύμπαν με φρεσκάδα, ρυθμό και θεατρική τόλμη, σε μια παράσταση που παίζει με την ταυτότητα, το φύλο, τον έρωτα και, φυσικά, το χιούμορ.
Γιατί, τελικά…
μερικοί το προτιμούν ξανθό.
Και στο θέατρο, το προτιμούν ζωντανό.
