της Ράνιας Τζίμα, δημοσιογράφου
Θα μπορούσα να ξεκινήσω ένα άρθρο για την εξελισσόμενη κατάσταση στη Γάζα περιγράφοντας την κατάσταση και επικαλούμενη στατιστικά στοιχεία για τους νεκρούς, τους τραυματίες ή μπαίνοντας σε επιμέρους κατηγορίες, όπως πόσοι από τους νεκρούς είναι παιδιά, είναι γυναίκες ή άμαχοι. Στοιχεία υπάρχουν και είναι γνωστά και δύσκολα αμφισβητούνται στη δημόσια συζήτηση από κάποια πλευρά. Ομως από ένα σημείο και μετά, ειλικρινά πιστεύω πως δεν υπάρχει νόημα στο να περιγράφεις την ακριβή κατάσταση στη Γάζα. Τι διαφορά έχει αν οι νεκροί είναι 60.000 ή 70.000 ή αν το ποσοστό των αμάχων στα θύματα από τον ισραηλινό στρατό ήταν 85% ή 80%.
Σημασία έχει ότι εξελίσσεται μια γενοκτονία στη Γάζα η οποία πρέπει να σταματήσει άμεσα. Η Διεθνής Ενωση Μελετητών Γενοκτονιών, στην οποία συμμετέχουν πλήθος Εβραίων λόγω και της μελέτης του Ολοκαυτώματος, με ψήφισμά της δήλωσε ότι πληρούνται όλα τα κριτήρια του νομικού ορισμού της γενοκτονίας. Το ίδιο θεωρεί το πόρισμα ερευνητών του ΟΗΕ που ήρθε στο φως της δημοσιότητας αυτή την εβδομάδα. Αυτή την εβδομάδα ο Πρωθυπουργός, ερωτώμενος από τον Νίκο Χατζηνικολάου σε συνέντευξη αν θεωρεί ότι πρόκειται για γενοκτονία, θεώρησε «βαρύ» αυτό τον όρο και προτίμησε την «ανθρωπιστική καταστροφή». Προφανώς δεν είναι τυχαία μια τέτοια περιγραφή και ο κ. Μητσοτάκης αντιλαμβάνεται τη διαφορά.
Αυτό που έχει όμως απόλυτη προτεραιότητα αυτή τη στιγμή είναι η κατάπαυση του πυρός και η εκεχειρία έτσι ώστε να προστατευτεί ο πληθυσμός στη Γάζα από τον διάχυτο όλεθρο. Να ανοίξουν οι ανθρωπιστικοί δίοδοι και να μεταφερθούν τρόφιμα, νερό και φάρμακα σε έναν λαό που λιμοκτονεί συστηματικά και προμελετημένα.
Αυτά τα ζητήματα δεν μπορεί να μπαίνουν στο δίπολο Αριστεράς – Δεξιάς, όπως έχουμε μάθει με έναν αυτοματοποιημένο τρόπο να μεταφέρουμε οποιαδήποτε αντιπαράθεση αφορά την πολιτική στην Ελλάδα. Δεν είμαι αφελής, αντιλαμβάνομαι τον αντίλογο που μπορεί να υπάρξει. Ομως δεν δέχομαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν μιλούν για αυτό που συμβαίνει στη Γάζα επειδή μπορεί να χαρακτηριστούν πολιτικά.
Η ανάγκη να μιλήσουμε για την απόλυτη προτεραιότητα στην κατάπαυση του πυρός και το άνοιγμα ανθρωπιστικών διαδρόμων για να σταματήσει ο λιμός προκύπτει στο πλαίσιο ενός στοιχειώδους ορισμού τού «τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος» σήμερα. Ποιες είναι οι ιδιότητες των ανθρώπων και αυτές που χρειάζονται να έχουν για να υπάρχει μια στοιχειώδης ηθική που θα βάζει κάποιο πλαίσιο στο τι επιτρέπεται και στο τι δεν είναι αποδεκτό.
Η στάση μας απέναντι στη γενοκτονία που διεξάγεται στη Γάζα αυτό τον καιρό είναι ένα τέτοιο κριτήριο.
