Νοέμβρης ’73: οι κοινωνικοί και πολιτικοί προβληματισμοί στους χώρους του πανεπιστημιακού ασύλου, εξελίσσονται στις 17 Νοέμβρη ως ιστορικό απρόβλεπτο σε μαζική νεολαιίστικη και λαϊκή εξέγερση με κέντρο το E.M.Πολυτεχνείο που αγκάλιασε με τη μια ή την άλλη μορφή ολόκληρη τη χώρα.
Αναμφίβολα η πυκνή και ποτισμένη με αίμα αγωνιστική ιστορία του λαού ήταν το σημαντικό υπόβαθρο ώστε η εξέγερση να αναδυθεί ως αιτία που θα έκανε αναγκαιότητα την επόμενη ιστορική στιγμή την ανατροπή της δικτατορίας και το πέρασμα σε μια μορφή δημοκρατικής ομαλότητας.
Όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Η εξέγερση καταγράφεται σε μορφή και περιεχόμενο ως ιστορικό γεγονός εθνικής και παγκόσμιας εμβέλειας γιατί ενσωμάτωνε ως προβλήματα του νεοελληνικού σχηματισμού και όλες τις αντιθέσεις, αντιφατικότητες και αδιέξοδα του τότε σύγχρονου κόσμου. Για αυτό η εξέγερση ήταν σε διαλεκτική επικοινωνία και αλληλοσυσχέτιση με όλα τα ιστορικά γεγονότα που αντανακλούσαν την κατάσταση και την μορφή της παγκόσμιας πραγματικότητας. Με το Γαλλικό Μάη του ’68, με το μεγαλύτερο και το πιο δυναμικό αντιπολεμικό κίνημα στον κόσμο που σάρωσε τις ΗΠΑ, με την αντεπανάσταση στη Χιλή του Αλιέντε, με την άνοιξη της Πράγας, με την μαοϊκή πολιτιστική επανάσταση κ.λ.π.
45χρόνια μετά, το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ως σύμβολο κορύφωσης της ταξικής πάλης στην μεταεμφυλιακή Ελλάδα και η ιστορική δυναμική της εξέγερσης δίνει το ενεργητικό παρόν σε όλα τα επίπεδα των μεταπολιτευτικών εξελίξεων, γίνεται δημιουργός, μέτρο και κριτής τους σε κάθε φάση τους που καθορίζει η αντικειμενική πραγματικότητα.
Το πέρασμα στη δημοκρατική ομαλότητα, οι ριζοσπαστικές δημοκρατικές αλλαγές που εξάλειψαν το νομικό πλαίσιο της εμφυλιοπολεμικής διαίρεσης της κοινωνίας, η κυβέρνηση της Αριστεράς το 2015, όλα έχουν επάνω τους την σφραγίδα της Νοεμβριανής εξέγερσης και της ιστορικής της εξέλιξης στο πεδίο της ταξικής πάλης.
Η μηχανιστική απλουστευτική μεταφορά σε χώρο και χρόνο ιστορικών γεγονότων δεν έχει καμιά σχέση με την διαλεκτική κίνηση και εξέλιξη των κοινωνιών. Τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα εξελίσσονται σε μορφή και σε περιεχόμενο με το κοινωνικό γίγνεσθαι, δρουν ως ποιότητες στην νέα πραγματικότητα με νέα επίδικα. νέα προτάγματα, νέες προτεραιότητες.
Με αυτή την έννοια η Νοεμβριανή εξέγερση είναι εδώ παρούσα και στην αναφερόμενη ως μεταμνημονιακή φάση της βαθιάς κρίσης και των αδιεξόδων της παγκοσμιοποιημένης νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.
Λέει όχι στον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό που ενσωματώνει για τις ανάγκες του κάθε εθνικιστικό, ρατσιστικό και νεοφασιστικό μόρφωμα.
Λέει όχι στην αποιδεολογικοποίηση και τον αναχωρητισμό που κάνει τα σύμβολα της εργατικής τάξης σημαίες ευκαιρίας της συντήρησης και της αντίδρασης.
Λέει όχι στο εθνικό καβούκι αλλά και ταυτόχρονα όχι στην κεντροφιλελεύθερη μετάλλαξη της αριστεράς.
Διλήμματα δεν υπάρχουν. Μόνο η πραγματικότητα και αυτή μας καλεί η Νοεμβριανή εξέγερση να αντιμετωπίσουμε, όχι σαν απομονωμένο σύστημα γιατί τέτοια δεν υπάρχουν, αλλά στηριγμένοι κύρια και πριν από όλα στις δικές μας δυνάμεις, στις δυνάμεις της κοινωνίας της εργασίας.
Ο ΝΟΕΜΒΡΗΣ ΖΕΙ
