Σία Aναγνωστοπούλου: "Η απόδοση του παράλιου μετώπου είναι ένας σταθμός και μια απεικόνιση του τι συνέβαινε στην Ελλάδα επί χρόνια"- ΒΙΝΤΕΟ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΧΑΙΑΣ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Ομιλία της βουλευτού Αχαΐας ΣΥΡΙΖΑ, Σίας Αναγνωστοπούλου, στην Ολομέλεια της Βουλής, κατά τη συζήτηση και ψήφιση του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης : «Ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις-Αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας-Ενίσχυση της προστασίας εργαζομένων-Επιτροπεία ασυνόδευτων ανηλίκων και άλλες διατάξεις»

Αναλυτικά η ομιλία:

             Κυρία Υπουργέ, κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να ξεκινήσω με μια παρένθεση. Θέλω να πιστεύω ότι η Νέα Δημοκρατία, έστω και αυτήν την ώρα και αφού έχει ανεβάσει τους εθνικιστικούς τόνους σε επικίνδυνο βαθμό, θα καταδικάσει τη δήλωση του Βουλευτή της, του κ. Δημοσχάκη, σχετικά με τη συνθήκη της Λοζάνης, στην οποία αναφέρθηκε ως επαίσχυντη και επώδυνη.

Θέλω να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου από αυτό το Βήμα ότι τέτοιες δηλώσεις από το Κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και άλλες που έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό με αφορμή το Μακεδονικό, που υπονομεύουν διεθνείς συνθήκες και οι οποίες αφορούν τα εθνικά μας σύνορα, θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τη χώρα, ειδικά σε μια περίοδο αναθεωρητισμού στην περιοχή.

Ας έλθω τώρα στο νομοσχέδιο, για το οποίο ακούστηκαν πολλά. Θα μιλήσω για δύο πράγματα. Το ένα αφορά κατ’ εξοχήν το νομοσχέδιο και το άλλο αφορά μια τροπολογία.

Το πρώτο που αφορά το νομοσχέδιο είναι ότι κατεπλάγησαν οι πάντες τις τελευταίες ημέρες, επειδή δημοσιεύθηκε η έρευνα της Eurostat σχετικά με το δημογραφικό και τις προβλέψεις που έχει για το 2060 ότι ο πληθυσμός της χώρας θα είναι επτά εκατομμύρια. Κατεπλάγησαν οι πάντες για ένα θέμα το οποίο είναι γνωστό τοις πάσι σίγουρα από το 1993 και βέβαια από πολύ νωρίτερα. Και λέω κατεπλάγησαν και προσπαθούν όλοι να πουν το ένα, το άλλο για το τι θα κάνουν, ξεχνώντας ένα πράγμα -το είπε και η κυρία Υπουργός, το είπε και ο Πρωθυπουργός για πάρα πολλούς λόγους και για την αναπτυξιακή πολιτική κ.λπ.- την ολιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων. Σε αυτήν τη χώρα τα τελευταία χρόνια, τις τελευταίες δεκαετίες είχαμε κατακερματισμένη πολιτική, η οποία δεν έβλεπε όλη τη χώρα, όλα τα προβλήματα με έναν ενιαίο τρόπο.

Έρχομαι στην ουσία του νομοσχεδίου χωρίς να αναφερθώ σε καμία λεπτομέρειά του. Λέμε -και λέει και η Νέα Δημοκρατία και η υπόλοιπη Αντιπολίτευση- ότι θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό, το αναπτυξιακό, την οικονομία κ.λπ.. Όταν όλοι οι επιστήμονες, οι σοβαροί επιστήμονες, οι οποίοι δεν είναι ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε τίποτα τέτοιο, λένε ότι αυτά αντιμετωπίζονται με ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, της κοινωνικής πολιτικής και των εργασιακών σχέσεων, διαφορετικά δεν μπορούμε να έχουμε ανάκαμψη ούτε στην ανάπτυξη ούτε στο δημογραφικό ούτε σε τίποτα τέτοιο, τι ακριβώς εννοούν και πώς τα προσλαμβάνουν κόμματα όπως η Νέα Δημοκρατία;

Οι εργασιακές σχέσεις είναι το άλφα και το ωμέγα. Δεν μπορούμε να έχουμε καμία μεσοπρόθεσμη, μακροπρόθεσμη πολιτική χωρίς καθαρές εργασιακές σχέσεις υπέρ των εργαζομένων, χωρίς αύξηση του κατώτατου μισθού, χωρίς μια κοινωνική πολιτική προστασίας των δικαιωμάτων των ανθρώπων της εργασίας.

Άρα, ας μην ακούμε απαντήσεις κατακερματισμένες, όπως «και έφερα εγώ αυτήν τη διάταξη». Άκουγα τον κ. Βρούτση και νόμιζα ότι ζούσα σε μια άλλη χώρα. Δηλαδή, η ανεργία έπεσε επί κυρίου Βρούτση. Τι άλλο να ακούσουμε; Όλα τα στοιχεία, όλοι οι αριθμοί είναι εδώ και βοούν και ο κ. Βρούτσης μας έλεγε ότι έπεσε. Αυτά είναι τα κατακερματισμένα. Το εξήγησε πάρα πολύ  ωραία ο Υφυπουργός, ο κ. Ηλιόπουλος. Δεν χρειάζεται να επανέλθω εγώ. Παίρνω όποια στοιχεία με βολεύουν για να τα χρησιμοποιήσω όπως θέλω.

Το ίδιο συνέβη και με την αδήλωτη εργασία. Άλλα πράγματα ξέραμε εμείς και εκεί ο κατακερματισμός έχει μεγάλη σημασία. Τα καταφέρνουμε όλα εμείς; Όχι, βέβαια. Σε αυτό το περιβάλλον και σε αυτό που παραλάβαμε κάνουμε αυτά τα βήματα για να αρχίσει να αναπτύσσεται ένα σχέδιο, επιτέλους, μια πολιτική γι’ αυτήν τη χώρα που θα έχει μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Θα αναφερθώ για ένα λεπτό μόνο στην πολιτική για το παιδί. Όταν λέμε ότι θέλουμε μια δημογραφική πολιτική, μια κοινωνική πολιτική, αν δεν μπει το παιδί στο επίκεντρο, τότε δεν έχει νόημα απολύτως καμία πολιτική.

Δεν θα πω για τις επιδοματικές πολιτικές. Δεν θα πω για τις υποδομές που δεν υπήρξαν, για τις επιδοματικές πολιτικές που δεν υπήρξαν για το πρώτο παιδί, για όλα αυτά. Και είδαμε τι αντιμετωπίσαμε, όταν ήλθαν από το Υπουργείο Εργασίας αυτά τα θέματα.

Θα πω ότι το παιδί ως φορέας δικαιωμάτων δεν έχει σημασία αν είναι ελληνόπουλο, αν είναι άλλης εθνοτικής, θρησκευτικής και οποιασδήποτε καταγωγής. Έβλεπα τα παιδιά της Ταϊλάνδης με τι προσπάθεια τα έβγαλαν και ευτυχώς. Ένα παιδί που στη χώρα του έχει ένα προστατευτικό δίχτυ. Η δικαιοσύνη, η ευαισθησία ενός κράτους φαίνεται όταν αυτό το παιδί στερείται του ασφαλιστικού διχτυού που είναι η χώρα του.

Θα τελειώσω  με την τροπολογία του Υπουργείου Οικονομικών από την Υφυπουργό, την κυρία Παπανάτσιου, που αφορά την Πάτρα.

Τα είπαν προηγούμενοι Βουλευτές, τα είπε και ο πρώην Υπουργός, ο κ. Δρίτσας. Η απόδοση του παράλιου μετώπου είναι ένας σταθμός και μια απεικόνιση του τι συνέβαινε στην Ελλάδα επί χρόνια. Υπήρχε ένα μπερδεμένο καθεστώς, για το οποίο χρειαστήκαμε από το 2015, με το που αναλάβαμε, μέχρι σήμερα για να λυθεί αυτός ο φαύλος κύκλος, ένας φαύλος κύκλος στον οποίον, όμως, η Κυβέρνηση δεν έκλεισε τα μάτια, δεν είπε «δεν γίνεται». Έγινε τεράστια προσπάθεια, συντονισμένη από πάρα πολλούς φορείς, πάρα πολλούς ανθρώπους και στην ίδια την πόλη, αλλά και εδώ από την Κυβέρνηση, για να μην αναφερθώ στον κ. Δρίτσα, τον κ. Φλαμπουράρη, τον κ. Πιτσιόρλα και, βεβαίως, στην κυρία Παπανάτσιου, η οποία το έφτασε και σε αίσιο τέλος.

Θέλω κλείνοντας να πω ένα πράγμα. Μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε γι’ αυτήν την Κυβέρνηση απ’ όλες τις πτέρυγες του Κοινοβουλίου. Αυτό, όμως, που είναι το πιο σημαντικό είναι ότι είναι μια Κυβέρνηση, η οποία μπαίνει στα δύσκολα, προσπαθεί να δώσει λύσεις και αυτές οι λύσεις προσπαθεί να εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που θα δώσουν κίνηση, επιτέλους, και όραμα σ’ αυτήν την κοινωνία.